Κείμενο: ΘΩΜΑΣ ΣΙΔΕΡΗΣ

Στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα πολλοί Τούρκοι εγκατέλειψαν τη χώρα τους και ήρθαν να εργαστούν στο Βέλγιο. Οι περισσότεροι από αυτούς τους μετανάστες ήταν αποφασισμένοι να μείνουν και να εργαστούν επί μακρόν στο Βέλγιο. Αλλά αντιμετώπισαν αρκετά προβλήματα με την προσαρμογή τους σε ένα νέο πολιτισμικό περιβάλλον αλλά και με τη μεταναστευτική πολιτική της χώρας υποδοχής.

Το 1950, αρκετοί Ιταλοί εργάτες εργάζονταν ήδη στα βελγικά ορυχεία. Όταν συνέβη μία τρομαχτική έκρηξη στην πόλη Marcinelle στο νότιο Βέλγιο το 19561, αρκετοί Ιταλοί εργάτες έχασαν τη ζωή τους και η ιταλική κυβέρνηση αποφάσισε να διακόψει τη συμφωνία με το Βέλγιο και την εξαγωγή εργατικού δυναμικού στη χώρα αυτή. Τότε, η βελγική κυβέρνηση αποφάσισε να πάρει νέους εργαζόμενους από την Ελλάδα, την Ισπανία, το Μαρόκο και την Τουρκία. Οι πρώτοι Τούρκοι εργάτες ήρθαν στο Βέλγιο το 1960-1970. Ένας μεγάλος αριθμός από αυτούς τους εργάτες άρχισαν να εργάζονται σε ορυχεία που βρίσκονται στο Λιμβούργο και στη Βαλλωνία.

Όταν ξεκίνησε το πρώτο κύμα μετανάστευσης, οι Τούρκοι εργάτες πίστευαν ότι πρόκειται για μία προσωρινή μετακίνηση. Θα κέρδιζαν κάποια χρήματα και θα επέστρεφαν μετά από λίγο καιρό στη χώρα τους. Αλλά αυτό δεν συνέβη στην πραγματικότητα. Η βελγική κυβέρνηση αποφάσισε το 1974 να τερματίσει τη συμφωνία μετανάστευσης, όταν ο αριθμός των μεταναστών αυξήθηκε κατακόρυφα βάσει του νόμου περί οικογενειακής επανένωσης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, το 70% των Τούρκων εργατών να εγκαταλείψει την επιθυμία τους να επιστρέψουν στην Τουρκία. Με την πάροδο του χρόνου άρχισαν να γίνονται ιδιοκτήτες επιχειρήσεων και ιδιοκτήτες ακινήτων.

Γεωγραφική κατανομή του τουρκικού πληθυσμού

Οι μισοί από τους Τούρκους στο Βέλγιο ζουν στην ολλανδόφωνη φλαμανδική περιοχή, το 25% ζουν στις Βρυξέλλες και οι υπόλοιποι βρίσκονται στη γαλλόφωνη περιοχή της Βαλλονίας.

Οι σημαντικότερες πόλεις του Βελγίου με τουρκική μειονότητα είναι οι Βρυξέλλες (δήμοι Schaerbeek και Saint-Josse-ten-Noode), Αμβέρσα, Γκαντ, Γκενγκ, Λιέγη και Σαρλερουά. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι μισοί Τούρκοι μετανάστες του Βελγίου ζουν σε μόνο εννέα δήμους.

———————————————————————————-

  1. Τον Αύγουστο του 1956, στην πόλη Marcinelle του Βελγίου, σημειώθηκε μια πρωτοφανής τραγωδία, που στοίχισε τη ζωή σε 262 εργάτες ανθρακωρύχους, από τους οποίους οι 6 ήταν Έλληνες. Η πόλη του Marcinelle βρίσκεται στα όρια της πόλης του Charleroi και εκεί ανάμεσα στα άλλα ανθρακωρυχεία της περιοχής, λειτουργούσε κι ένα από τα πιο παλιά του Βέλγιου. Το ανθρακωρυχείο “Bois de Cazier”, που ιδρύθηκε στις αρχές του 1800. Τη χρονιά πριν την τραγωδία, το ανθρακωρυχείο αυτό, είχε καταγράψει παραγωγή 170 χιλιάδων τόνων άνθρακα και ήταν μια από τις μεγαλύτερες για την εποχή. Στα ανθρακωρυχεία αυτής της περιοχής (όπου βρίσκονταν το απέραντο κοίτασμα Borinage) και της περιοχής της Λιέγης (όπου βρίσκονταν και το τεράστιο κοίτασμα του Λιμβούργου) κατευθύνθηκαν όλοι οι Έλληνες μετανάστες, που ήλθαν στο Βέλγιο για να εργαστούν ως ανθρακωρύχοι, από τις αρχές του 1950 και μετά. Μια δουλειά απάνθρωπα σκληρή, πνιγμένη στην καρβουνόσκονη, ανάμεσα σε τρυπάνια και φτυάρια, σε ράγες και βαγονέτα, μέσα σε γαλαρίες και σε στοές που έφθαναν μέχρι τα 500 μ. και κάποιες φορές μέχρι και τα 1200 μ. κάτω από τη γη.
ΚΕΙΜΕΝΑ

Τούρκοι μετανάστες στα ανθρακορυχεία του Βελγίου

Εικόνα

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s