ΜΕ ΛΕΝΕ Χρήστο Παππά. Γεννήθηκα στο Κουκλέσι Ιωαννίνων στις 6 Σεπτεμβρίου 1940. Ανήκει στην «παλαιά φρουρά» Ελλήνων μεταναστών του Βελγίου. Πέντε χρόνια εργάστηκα στα νιάτα μου σ’ ένα απ’ τα περίπου 280 ορυχεία κάρβουνου που διέθετε τότε το Βέλγιο και σήμερα έχουν κλείσει.

Μόλις απολύθηκα από φαντάρος το 1962, πήγα στο γραφείο ευρέσεως εργασίας στα Ιωάννινα. Ζήτησα να πάω στη Γερμανία, αλλά μου είπαν πως δεν υπήρχαν θέσεις κι έπρεπε να περιμένμ. Μόνη εναλλακτική λύση, τ’ ανθρακωρυχεία του Βελγίου. «»Θες να πας;» μου είπαν. Κάθε φορά που έμπαινα στο ορυχείο έκανα τον σταυρό μου να βγω ζωντανός.

Η πρώτη ημέρα στο ορυχείο ήταν η δυσκολότερη της ζωής μου. Δεκατρία άτομα πήγαμε απ’ το χωριό μου στ’ ανθρακωρυχεία, όλοι ζήτησαν να φύγουν μέσα σε 15 ημέρες. Μόνο εγώ έμεινα. Ελεγα: «Αφού δεν φοβούνται στα ορυχεία άλλοι που έχουν παιδιά και οικογένειες, δεν θ’ αντέξω εγώ που είμαι ελεύθερος;

Στις στοές κουβαλούσα ξύλα ή άλλα υλικά. Γαλαρίες υπήρχαν απ’ τα 500 μέτρα κάτω απ’ το έδαφος ώς τα 1.200. Βρήκαμε Έλληνες, που ήταν εκεί από το 1957. Δεν υπολογίζαμε τον κίνδυνο.

Η γαλλική γλώσσα άγνωστη. Πηγαίναμε για να πάρουμε ένα αβγό, «κακαρίζαμε» σαν την κότα, αλλά οι Βέλγοι δεν μας κακόπαιρναν. Περίμεναν ώσπου να τους πούμε τι θέλουμε. Ηταν φιλόξενος εδώ ο κόσμος. Είχαν κι αυτοί τις διαφορές τους, οι Βαλόνοι και οι Φλαμάνοι. Οι Βαλόνοι ήταν ρατσιστές. Οι Φλαμάνοι μάς φέρνονταν πιο ωραία…

Στη βιομηχανική ζώνη του Βελγίου, τ’ απομεινάρια από τις εγκαταστάσεις είναι ζωντανά. Βαγόνια, ράγες, δεξαμενές νερού, μικροί λοφίσκοι σχηματισμένοι από τα χώματα που έβγαιναν απ’ τις γαλαρίες, τα κανάλια που οδηγούσαν στην Αμβέρσα. Το τελευταίο ορυχείο ορυκτού κάρβουνου έκλεισε το 1974 και η περιοχή μαράζωσε, σε σημείο σήμερα η ανεργία ν’ αγγίζει το 20%.

Τα εργατικά δυστυχήματα και τα ατυχήματα ήταν σε πρώτη διάταξη, όταν γκρεμίζονταν κομμάτια γαλαρίας κυρίως από τις εκρήξεις. Αυτό είχε αποτέλεσμα να παθαίνουν κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και ακρωτηριασμούς. Πολλοί πέθαιναν κυρίως λόγω της συγκέντρωσης άνθρακα στους πνεύμονες, μιας χρόνιας, επικίνδυνης ασθένειας, της πνευμονικής ανθράκωσης.

ΚΕΙΜΕΝΑ

Προφορική μαρτυρία Χρήστου Παππά

Εικόνα

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s